Both Sides Now

ฉันนั่งอ่าน นอนอ่าน จดหมายฉบับแล้วฉบับเล่า 

จดหมายถูกส่งมาในซองสีอ่อน รายละเอียดไม่ใช่ที่ว่า ซองจะมีสีอะไร

แต่ทุกซองไม่มีการลงวันที่ บ่งบอกว่า ไม่มีการเริ่มต้นและจุดจบใดที่ชัดเจน

ฉันอ่านมานับสิบร้อยพันล้าน รอบ

ทุกครั้ง รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้า

ฉันไม่รู้เลยว่าฉบับสุดท้าย คือ ฉบับไหน

มันต้องมีคำกล่าวลา ลงท้ายอยู่บ้าง

ที่ไหนสักแห่ง ในจดหมายสักฉบับ

ฉันยินดี ที่คุณไม่ปรารถนาลงวัน และเวลา อย่างสมัยนิยมเขาทำกัน

ฉันยินดี ที่ฉันไม่อาจเข้าใจได้เลยว่า จดหมายฉบับสุดท้ายที่มาถึง คือจดหมายฉบับไหน

เมื่อคุณหยุดเขียน นั่นคือฉบับสุดท้าย

แต่ฉันจะยังมีจดหมายมากมาย ให้ยิ้มของฉัน ได้ทำหน้าที่ของมัน